Od najranijih praistorijskih slojeva, tragovi civilizacije na tlu Vojvodine govore o visokom stepenu kulturnog razvoja njenih stanovnika. Kontinuitet kulture i umetničkog stvaranja nastavlja se preko antičkog doba, srednjeg veka, do naših dana, uz kvalitet i specifičnosti uslovljene geografskim položajem, odlikama i neprekidnim dodirima i sučeljavanjem različitih nacionalnih, folklornih, religijskih i političkih uticaja. Na raskrsnici puteva, vojvođansko tlo je u prošlosti darovalo plodove iznikle iz dodira paganske i antičke religije sa hrišćanskom, hrišćanske sa islamom i viševekovnog prisustva granične linije izmedju katoličke i pravoslavne veroispovesti, kao i specifičnog graničnog prostora koji je delio Evropu od Vizantije, a kasnije od Otomanske carevine.

Podjednak značaj za oblikovanje kulturnih tokova imao je suživot različitih nacionalnih formacija. Mnoštvo jezika, tradicija, verovanja, konfesionalnih opredeljenja, folklornih elemenata, nije moglo da živi odvojenim životima, već se stopilo u novi kvalitet, jedinstvenu kulturnu tekovinu koja ovaj region uvodi u sâm vrh evropskih kulturnih zbivanja, ali pri tom zadžava sve vrednosti pojedinačnih etničkih tradicija od kojih je sazdana. Danas, na razmeđi srednje Evrope i Balkanskog poluostrva, multikulturnim identitetom i multijezičkim bogastvom kultura Vojvodine kao svojevrsnog regiona, upravo zahvaljujući bogatstvu i kvalitetu različitosti, spaja tadiciju i modernost, individualno i univerzalno, elitno i popularno, nacionalno i globalno, oličeno u mnoštvu kulturolških fenomena za XXI vek.