Jedno od najstarijih dečjih pozorišta, Pozorište lutaka u Novom Sadu, osnovano je spontano. Slučajni susret s "lutkama" u Pragu 1926. godine koji je ostavio dubok utisak na grupu novosadskih sokola, opredelio ih, te su oni prionuli na realizaciju ideje da i kod nas zaživi lutkarska umetnost. Sokolsko društvo okupljalo je đake, studente, radnike i intelektualce, i bavilo sa prosvetnim i sportskim aktivnostima. Jedan njegov deo 1930. godine formira Sokolsku sekciju lutkara, koja 1931. prerasta u Pozorište lutaka.

Neophodno je bilo steći osnovna znanja o lutkarstvu, te se nekolicina lutkara upućuje na seminare u Ljubljanu (1930), Novi Sad i Beograd (1931), radi savladavanja osnova veštine lutkarstva. Sa tim šturim, neophodnim znanjem o animaciji, glumi, muzici i drugim elementima "živog" pozorišta, kao i sa druge strane osnovnim likovnim i tehničkim sredstvima za izradu prvih lutaka - marioneta i drugih nužnih naprava i mehanizama.
Pošto izveštaji o radu Pozorišta za prve dve godine do sada nisu pronađeni, možemo se osloniti samo na sećanja pozorišnih poslenika koji su ujedno i akteri tih prvih koraka profesionalnog lutkarstva u nas.
 

Pozorište su osnovali glumci-amateri: Lazar Dragić, Živko, Mira i Branka Štrboja, Anđa Kujević, Živko Predin, Branka Češljar, Radmila Sabljar, Ilija Vojnović i drugi.
Najverovatnije je da se predstava zatvorenog tipa održala već 1930. godine. Prikazivanje predstava za publiku Pozorište lutaka otpočelo je po jednima u aprilu, a po drugima u junu, a po trećem izvoru u septembru 1931. godine. Grupa se stalno obnavljala novim lutkarskim kadrom.
Popularni likovi iz predstava su bili Kića i Sokolić, a zabeleženi su i sledeći naslovi predstava: Kraljević iz podzemlja (prva odigrana predstava), Crvenkapa, Tri gluvaća, Car Ćira... Poslednja predstava pred rat bila je Snežana i sedam patuljaka.

Grupa entuzijasta na čelu sa Lazarom Dragićem i Živkom Štrbojem davala je predstave u Novom Sadu, a i na gostovanju u Bačkoj i istočnom Banatu. Predstave su igrane nedeljom i praznikom, jer je tada sala bila slobodna. Cena karte iznosila je dva i tri dinara, a često su igrali i besplatno.
Za vreme Drugog svetskog rata Pozorište lutaka nije radilo. Nakon rata ono odmah počinje s radom pod imenom Vojvođansko pozorište lutaka, ali u teškim uslovima, jer su mnoge lutke i inventar pokradeni ili uništeni. Podršku i pomoć u tom periodu pružio je Žarko Vasiljević, upravnik Srpskog narodnog pozorišta, tadašnjeg Vojvođanskog narodnog pozorišta. U međuvremenu menja se naziv pozorišta u Gradsko pozorište lutaka, zatim u Pozorište lutaka (1952-1968), a 23. novembra 1968. godine dobija sadašnji naziv – Pozorište mladih.

Vremenom, zalaganjem lutkarskih entuzijasta, popularnost te vrste umetnosti u Novom Sadu sve više raste. I unutrašnja organizacija Pozorišta sve više se razvija. Kako se u oblasti pozorišne umetnosti tragalo za novom sadržinom i novim oblicima izražavanja, tako se razvija i lutkarstvo. Šezdesetih godina se u predstave našeg pozorišta osim marioneta uvode ginjol i javajka, a ogledaju se sve češće i u tzv. "živim" predstavama, koje se u repertoar uvode 1968. godine.

Pored predstava na srpskom, davalo je predstave i na mađarskom, slovačkom, rusinskom i albanskom jeziku. Navodimo neke od naslova: Srećko među bubama, Biberče, Čudno plavi Petar, Tomina koliba, Abeceda kralj, Let u vasionu, Loptica skočica, Hajdi, Zlatokosa, Snežna kraljica, Mačkin dom, Drveni dvorac, Život u šumi, Srećni jarac, Zbilje i šale, Tetka Lija-mudrolija, Tri praseta, U carstvu patuljaka, Patkica Žutkica, Crvenkapa, Miško Veverić, Ko se boji vuka još, Pinokio, Radoznalo slonče, Zeka, Zrika i jagnje, Veliki pčelar, Dugonja, Vidonja i Trbonja, Vesela kuća, Brod sa zelenom bradom, Priča starog klavira, Čika Bajkine bajke, Ginjolova putovanja, Bajka u plavom, Pakosnik, Penija, Snežna kraljica, Priča o pevoj guski, Zlatoruni ovan, Hromi petlić, Pepeljuga, Srećni princ, Kalo Mitraš, Slavuj i ruža, Kineske bajke, Loptica skočica, Mali princ, FGL, Sile u vazduhu, Agnes dei, Zlatna ribica, Momci iz benda, Parče noći, Princ Ledenko, Neobično putovanje, Ah taj mesec, Komadić...

Godine 1991. oformljena je i nova - Dramska scena Pozorišta mladih. Odigrana je predstava Slobodana Tomovića Volšebnici u režiji Tibora Vajde.
Za 70 godina postojanja na sceni ovog pozorišta postavljeno je više od 300 naslova, odigrano više od 20 hiljada predstava, a videlo ih je oko 2.500.000 gledalaca.
Tokom sedamdesetogodišnje istorije mnogo je umetnika radilo u njemu: glumci, reditelji, kreatori lutaka, kostimografi, muzičari... Naravno, ne zaboravljamo ni tehničko osoblje.
Pozorištem su rukovodili Lazar Dragić, Borivoj Kostić, Živko Štrboja i Božidar Valtrović do 1941. godine, a u poratnom periodu: Zora Karađinović, Nada Vukosavljev, Vasa Kolak, Nedeljka Uzelac, Boško Zeković, Miroslav Radonjić, Slavko Penca, Dragan Srećkov, Zoran Berić, Voja Soldatović, Robert Kolar, Dragoljub Selaković.
Za dosadašnje rezultate zaslužni su glumci: Đorđe Raspopović, Ljiljana Govedarović, Ivan Birković, Ružica Matović, Milenko Vesnić, Miodrag Savkov, Tinka Radovanov, Ružica Brunsko, Nikola Gamerc, Milan Putniković, Božica Maksić, Marina Kerac, Dušan Vidić, Dragoslav Matović, Mihajlo Pavlov, Sava Čekić, Olga Adam, Radomir Pavlov, Sofija Janković, Ljubica Sučević, Damjanka Beljanski, Mladen Vuković, Borivoj Milić, Paula Stefanović, Miloš Gavrilović, Danilo Gavrilov, Miroslav Hlušička, Tinka Šarac, Milovan Mraković, Aleksandar Grinbaum, Vukosava Grčić, Sreten Janković, Bogumil Kleva, Bogdanka Vakanjac, Emilija Obradović, Ružica Nadaždi, Ankica Živni, Aleksandra Kravljanac, Jelena Slijepčević, Siniša Radosavljević, Jevto Dušanović, Vojislav Cinkocki, Olja Vojnović, Tereza Čambor, Slavica Sremčević, Ratko Radivojević, Draginja Jergić, Renata Vigi, Dušanka Anojčić, Pavle Vujičić, Dragan Zorić, Emil Kurcinak, Emina Vasić-Milić, Vera Herćan-Ostojić, Mirjana Popović, Gabriela Dudkova, Jovan Torački, Jasna Frančić, Jasminka Stupar, Tijana Maksimović, Vesna Ždrnja, Zoran Andrejin, Saša Stojković, Jelica Gligorin, Miljan Vojnović, Slobodan Ninković, Marina Cinkocki, Lena Bogdanović i Saša Latinović. Mnogo značajnih domaćih i stranih reditelja iskazali su svoje umeće i talenat radeći u ovom pozorištu: Zora Tanurdžić Bokšan, Ana Band, Bora Hanauska, Oliver Novaković, Stevan Šalajić, Velimir Životić, Milivoje Radaković, Jovan Batica Putnik, Moma Martinović, Ilija Slijepčević, Srboljub Stankovik, Borislav Mrkšić, Atanas Ilkov, Dejan Mijač, Edi Majaron, Jan Dorman, Dragoslav Lazić, Matjaž Loboda, Đorđe Đurđević, Miroslav Ujević, Jelena Sitar, Marija Kulundžić, Duško Rodić, Todor Ristić, Miša Belegišanin, Ištvan Lalić, Dragoslav Todorović, Živomir Joković, Tibor Vajda, Voja Soldatović, Ljubosav Majera, Dušan Petrović, Ferid Karajica, Mima Janković, Zoran Ristović, Jasminka Stupar, Vesna Ždrnja, Ratko Radivojević, Vesna Topalov, Laslo Gergelj, Slavenko Saletović, Olivera Đorđević, Goran Vukelić, Srđan Radaković, Emilija Mačković.

Nagrade i priznanja

Za svoj umetnički, društveni i kulturni rad Pozorište je dobilo mnoga priznanja i nagrade: Srebrnu medalju Jovan Đorđević i Srebrnu plaketu Srpskog narodnog pozorišta (1972); Oktobarsku nagradu grada Novog Sada (1975); Iskru kulture Vojvodine (1978); Nagradu oslobođenja grada Prištine (1974); Veliku povelju i Zlatnu značku Jugoslovenskog festivala djeteta u Šibeniku (1976); na desetine pojedinačnih nagrada sa internacionalnnih i domaćih lutkarskih i dečjih festivala.
Sve do osnivanja Dečjeg pozorišta - Gyermeksyinház u Subotici i Lutkarske scene Narodnog pozorišta Toša Jovanović u Zrenjaninu, Pozorište mladih je jedino pozorište za decu u Vojvodini. Danas je Pozorište mladih profesionalno razvijen, moderan i afirmisan teatar. Čine ga dve scene: Scena za decu i Dramska scena. Pored iskusnih veterana, kao što mu ime i kazuje - poslednjih godina ansambl je podmlađen sa velikim brojem talentovanih, mladih glumaca.